Üçpınarlı Ali
Bir süre önce Kepsut ve kendi köyümle ilgili bir araştımaya giriştim.Bu araştırma sonrası Balıkesir ve Kepsut’un köylerinden Çanakkale ve Kurtuluş Savaşı’larına katılanlar hakkında kapsamlı bilgiler edindim.
Örneğin, Akcakertil Köyü’nden Çanakkale Savaşı’na 20 kişinin gidip,sadece üç kişinin geri dönebildiğini öğrendim.
Elbette ülkemizin her bölgesinden bu savaşlarda sancağı düşürmemek adına şehitler verildi.Bunlardan biride Üçpınarlı Ali.
Bilmiyorum Üçpınarlı Ali’yi tanıyormusunuz?Ben araçtırmacı yazar Ayhan Aydın’ın kaleme aldığı „“Ah Çanakkale “ isimli kitabı sayesinde tanıdım.
Hikaye Çanakkale Savaşının en şiddetli döneminde geçer.
Ihtiyat Zabiti Hattatoğlu Mustafa Efendi anlatıyor:
Bir gün bizim birliğe „Takviye Balıkesir gönüllüleri geldi“ denildi.
Gittim.120 kişiydiler.
Hemen hemen hepsi tanıdıktı.Sarıldık hasret giderdik.
Başlarında da o zamanlar Balıkesir’in ünlü kabadayısı Üçpınarlı Ali vardı.
Ali sancaktar olmuş.Tüfeğini çapraz asmış,
sancağın üzerine de „“Karesi gönüllüleri“ yazdırmıştı.
Kabadayılığı gene elden bırakmamış,askerlikte hoş olmamasına rağmen beline kamasını sallandırmıştı.
Beni görür gömez yanıma geldi:
“Kumandan biz buraya beklemeye gelmedik!
Haydi düşmanı basalım...“
“Burada herşey emirle olur.Hücuma sadece biz geçersek kendimizi gereksiz yere kırdırırız.“
“Peki öyleyse hücuma geçmeden yarım saat önce önce bize söyle de şu sırt çantalarımızı emniyetli bir yere koyalım.“
Ali haklıydı.Sırt çantaları askerin en kıymetli şeylerini taşırdı.
Çamaşırları,paraları,mektupları,sigarası,tütünü hep sırt çantalarında olurdu.
Hücuma yarım saat kala Ali’ye haber verdim.
Balıkesirlileri aldı,siperlerin gerisinde bir vadide kayboldu.
Hemen gelirler sandım,Beklerim gelmezler...Beklerim gelmezler.
Bir çavuşa „şu bizim Balıkesirliler’e bir bak bakalım „dedim.
Biraz sonra çavuş önde Üçpınarlı Ali ve arkadaşları çıkıp geldiler.şaşırdım hepsi süslenmişlerdi.
Hanımlarının nişanlılarının verdiği ayrılık mendillerini kimi boynuna dolamış,kimi alnına çatmış kimi bileğine sarmıştı.
Ali’ye sordum:
“Neden geç kaldınız?“
“Komutan biraz sonra Canabu Allah‘ın huzuruna çıkacağız.Temiz çıkalım dedik.Abdest alıp çamaşırlarımızı değiştirdik.Biz buraya oynamaya değil savaşa geldik.Bayrama geldik.
Aman sen bize hücumdan beş dakika önce yine haber ver...“
Ali’nin bu sözlerinden sonra büyük bir sessizlik oldu.Herkes kendi dünyasına dönmüş dua ediyordu.
Gözler yumulu,avuçlar açılmış sadece dudaklar kıpırdıyordu.
Ali’ye baktım 5 dakika kaldığını bildirdim.
Birden bire ortalık kaynayıverdi.Hepsi birbirine sarılıyor,öpüşüyor,helallaşıyordu.
Kısa bir süre sonra dişler kenetlendi süngülerini takmış,tüfeklerinin dipciklerine pamaklarını geçirircesine yapışmış bölük hücuma hazırdı.Ölüme hazırdı.
„Hucuuum..“ deyince sanki siperler sarsılıverdi.
Hepsi,“Allah Allah..“diye düşmanın üstüne bir hançer gibi daldılar.
Dövüştük..Dövüştük..Akşama doğru savaş durdu.
Yanıma birisi geldi,“Komutanım Üçpınarlı Ali sancağı vermiyor..“dedi.
Gittim, baktım, O 120 kişden onüç kiş sağ kalmıştı.Ali’de şehitler arasında idi.
Sancağı öyle bir kavramışki parmakları kenetlenmiş bir şekilde şehit olmuştu..’
...
Anafartalar köylüsünden şehirlisine,fakirinden zenginine,cahilinden alimine bir milletin bir ulusun hikayesi.
Mustafa Kemal Atatürk gibi eşsiz bir kahramanı yaratan tarihin hikayesi..
Üçpınarlı Aliler,Seyit Onbaşılar ülkenin düşman işgalinden kurtuluşunun meşalesini yaktılar Canakkale de,
Sabahları bazen şekerli üzüm hoşafı,akşamları ise yağlı buğday çorbası ile ayakta kalıp ,sancağı yere düşürmemek için savaş veren kahramanları rahmetle anıyor,önlerinde saygı ile eğiliyorum.
