NOSTALJİK BİR AKCAKERTİL İNSANI

        Bir Yaşar vardı bizim köyümüzde, o küçüklüğünden bakıma ve hizmete muhtaçtı. Ablaları da vardı, kaç kardeşlerdi bilmiyorum, babası henüz Yaşar çok

küçükken ölmüştü. Aklıma o geldi, daha neler neler vardı da bizler bilmiyoruz. 

Ben 20-25 yılda izinlerde ve öğrencilik hayatımda köye gittiğimde, Yaşar'ı belki birkaç defa ziyaret ettim, oturdum konuştum. Her defasında çok memnun oluyordu. Şimdi düşünüyorum da; ben o zamanlar Akçakertilli değilmişim, sonradan Akçakertilli

olmuşum. Bütün bunları kendim için söylüyorum, geriye dönük bir eleştirimi yaptığımda, kendi kendime utanıyorum.

Bütün gücüyle seni diğerlerinden farksız yapmağa çalışan bir dünyada, kendin olarak kalabilmek dünyanın en zor savaşını vermek demektir. Bu savaş bir başladı mı artık hiç bitmez Ben kendim olarak kalabilme savaşını ta baştan beri değil, sonradan vermeğe başlamışım! Ya siz gençler.. Yalnız Yaşar mı? Sadullah ta vardı Akçakertil de, Mustafa da vardı nalbantın oğulları. Çolağın Ahmette vardı hani tütün içerdi, yaşamında çektiği acı ve ıstırapları yüzündeki kırışıklıklardan okuyabiliyordunuz. Onun da çocukları vardı, Maden ve Almanya bilmeden hepsinin meslek sahibi olmasını sağladı. Onun demet arabası sürmesindeki tutkusu bende iz

Aşağı mahalleden Sabri vardı, onunla da Balıkesire gelip gitmede birlikteliklerimiz oldu. Bir gün Mezitler İstasyonundan köye gelirken; demiryolunda paralar saçılmış biz o paraları toplamıştık. Ben öğrenciydim, epey  parayd belki de bir iki aylık harçlık.
Benim ebem vardı; duygularını şiirimsi olarak anlatırken: 

 Koca sokak benim yolum

  Halitle İsmiymiş oğlum''
derdi. İmamlarım Kara Mehmet ve hiç evlenmemiş kız kardeşi vardı. Çok ilginç: tarlaya çalışmaya gittiklerinde, öğle yemeği için sabahtan tuz almayı unuttuklarında; soğan ve sarmısağı tuzsuz yememek için köye tuz almaya giderlermiş. 

 Matematikçi ama Sadettin dayı ve hanımı vardı, Nalbant Yusuf vardı...

Hatıbın İsmail vardı.Almanyadan emekli olduktan sonra köye yerleşip güneşi arkasına alıp hanımıyla Ekinliğe tarlasına yürüyerek giden, akşam yine güneşi arkasına alıp yürüyerek köye dönerdi. Bu benim yaşamak istediğim ve idealimdeki yaşam tarzı, yaşayabilmem çok zor gözüküyor! Ferhat

çavuş vardı, hacı Ramazan vardı, Necip Çavuş, Kara Ahmetlerin Mehmet vardı, Ayvaz vardı, Mustafa Ergül vardı; çalışmasıyla dünyayı devirircesine işler becerirdi. Avsinler Halitin babası ve Minire hala vardı, Yusuf Çavuşun annesi ve babası vardı neler neler yaptılar aklıma gelmeyen daha niceleri vardı. Koca Bayram da vardı: düğünlerde çok iyi oynardı (onu hastanede ziyaret etmiştim.) Sarı Mustafa vardı o da avcıydı. Çukurlardaki tarlasına susam eker, susamdan alacağı parayı susamı toplamadan traktöre mazot parası olarak yatırırdı. (Hergün traktörle susama bakmağa giderdi.) Aklıma ilk etapta gelenler bunlar, adını sayamadığım daha niceleri niceleri göç edip gittiler hepsini yad etmek istedim ruhları şad olsun.  

     Bunların hepsi cennete gitti, neden gitmesin. İlkel şartlarda kendilerinin ve çocuklarının idamesini sağladılar. Bizler hepimiz birbirimizin kirazından, incirinden, armutundan yedik, bumuydu cennete gitmeye mani, iyi köti ilişkiler oldu, bu mu mani? Onlar gitmeyecek te bugün yetim hakkı yiyenler mi gidecek?

Bugüne kadar dogru bilinen yanlislari düzeltmekten,yanlis bilinen dogrulari düzetmeğe zaman kalmadı. Ann Landers'in dediği gibi:''Tanrı bize iki yuvarlak organ verdi, biri oturmak diğeri düşünmek için. Başarınız hangisini daha fazla kullandığınıza bağlı.