Hatıp Ebem”e ’sığınmamı,sarılmamı nasıl unuturum

Bir süre önce Hatıp Ebemin resmi geçti elime..Son Babalar gününde Köyümüzün sayfasına Hatıp dede’min resmini eklemiş,birşeyler karalamıştım…Bunu gören amcam bir hayli duygulanmış olsa gerek,telefon edip;’oğlum ebenin resmini de yanına koysaydın ya?’şeklinde istekte bulundu..

Amca bende resim yokki yanıtına; ‘bende bir tane var..Balıkesir’e gidince arayıp bulayım…’Dedi..

Aradan  bir hayli zaman geçtikten sonra kızı(Hatice)resmi bana ulaştırdı…

Resmi öylesine eklemekten ziyade bir şeylerde yazmak lazım…

Aradan geçmiş 30 sene, ne yazabilirsin?

Biraz hafızamı zorlamaya yeltendim,gözlerim nemlendi…Çok mu duygusallaştım son günlerde,ne?

Böyleyim de ben mi farkında değilim?

Hatıp Ebemi kısaca Uzun boylu,siyah terliği,beyaz yaşmağı duruşu ve konuşması ile tipik bir Osmanlı kadını olarak tanımlamak mümkün.

Elleri titrerdi.Vefatına kadar da buna bir çözüm bulunamadı.

Hepimizin bir ninesi,dedesi var..Kimi yaşıyor,kimi ise rahmetli oldular.

Ebemde onlardan biri.Ramazan dedem,Meryem ebem gibi--

Ramazan Dedem ile Meryem ebemi zor hatırlıyorum.Rahatsız,yatalak olduklarını biliyorum..

Ramazan dedem fiziksel olarak raharsız olmasından dolayı,Lakabı „Kambur Ramazan“imiş.

Bana bıraktığı mirasta, tek kamburluğu zaten...

Boyalıklara elinde bakraç keçi sağmağa götürürdü bizleri..

Cevizlerin gölgesinde keçileri sağar, sütü köye zor getirirdi.

Her ikiside yanılmıyorsam altmışlı yılların sonunda vefat ettiler.

Hatıp Ebem ise 1980 yılında vefat etti. Benim Almanya ya geldiğim günlere rastlar…

Anlatıldığına göre Hatıp Dedem babadan varlıklı biri imiş.

Bize zenginlik hikayeleri dinlemenin dışında bir şey yok?

Altınları, malları başkaları tarafından talan edildiği anlatılırdı sürekli..

Babam,sözde zenginliğin nimetlerinden her nedense faydalanamamış!

Bu durumdan sırf babam etkilense iyide;Bir çift öküz parası için Gurbet ellere çıkması tüm aile bireylerini bir şekilde etkilemiş.

Gelişme çağındaki,kundaktaki bebeler bu hasrete nasıl dayansın?

Koyunlarımız vardı, bir sürü.Düvemizi,atımızı unutmak mümkün mü?.

Sürünün başındaki köpeğimizi de çok sevmiştim.

 Issız,babasız geçen geceler uzun sürdü..  Aylar yılları kovaladı..        Babam bağlamıştı damımıza bir çift öküz ama hala dönmemiş,dönememişti..‘Alamanya denilen cennetten! ‘   

Abimler İlk okulu bitirmeden ben başlayamadım okula..

Onların,ilk okulu bitirmelerinin ardından Balıkesir’e gittiklerinde satıldığını hatırlıyorum koyun sürüsünün…

Sonrasında hayali edilen bir çift öküzümüz elden çıkarıldı.

Bunların bir göçün habercisi olduğunu bilemedim.

Sonrasında kalakaldım bende bir inek,eşek ve köpeğimizle baş başa…

Annemler de artık yoktu..

Yatılı okula kaydımı yaptırıp gitmişlerdi..

Babasızlığa alışmıştım.Annemin yokluğuna alışabilecekmiydim?

Annem ve kardeşimin de gitmesi ile yapa yalnız kalmıştım..

Ebem herşeyimdi…

İşte tam o yıllar Hatıp ebem benim her şeyimdir..

Soğuk kış günleri köye çıktığımda ‘Hatıp Ebeme ’sığınmamı,sarılmamı nasıl unuturum?

Sessiz,sessiz ağlamamı kimseler görsün istemezdim..Nasırlı elleri ile silerdi gözyaşlarımı..

Nasıl unuturum.

Yemen Türküsünü Hatıp Ebemin yanık sesinden

dinlemeyi nasıl unuturum?

Tarlada çapa yaparken kavurucu sıcak altında Yemen türküsü..

Hangi duygular içinde söylerdi böylesi acıklı türküleri kim bilir?

Kurtuluş Savaşı,Musta Kemal Paşa hakkında ilk hikayeleri Hatıp ebem anlatmıştı bana..

Kişiliğimin gelişmesinde,Dünya’ya bakışımın şekillenmesinde büyük payı olduğunu rahatlıkla söyleyebilirim…

Allah rahmet eylesin,mekanı Cennet olsun…