Büyümeyi mi Bekliyorsunuz?
Babalar günü geldiğinde kendimde bir eziklik,suçluluk duygusu hissederim.
Kendimi bildim bileli anneler gününde annemi mutlaka hatırlamışımdır.Küçüklü,büyüklü hediyelerle gönlünü almış,hiç bir şey yapmasam bile şımarıklık(!)edip,sarılıp öpmüşümdür...
Yıllarca babamı "Babalar Günü"n de kutlamak aklımın ucundan dahi geçmedi!
Babalar gününün varligindan malesef haberim yoktu..
Bugün oturup bir öz eleştiri yapmak zorundayım.
Yıllarca niye bekledim?
Niye 36 yaşında Babalar Günü’nün varlığından haberdar oldum?
Annemin beni uyarmasını mı beklemeliydim?
Sanırım 1999 senesi idi..
Annemin, anneler gününü kutlamıştım.Her zamanki gibi çok mutlu olduğunu ifade etmiş,eklemişti:’Sen bari bu sene babanın babalar gününü kutla!’
Ahh..güzel anam ,kara yazılı anam..
Okuma yazma bilmesede gündemi takip etmekten geri kalmazdı..
Gene öyle oldu,Babalar Günü’nünün varlığından haberdar etti beni!
İşte o sene,ben 36 yaşındaydım.(yazı ile Otuzaltı) Pazar günü köye çıkmıştım.
Kendi becerimle tarlalardan,ormandan topladığım çiçeklerle bir buket yapıp ve kiraz salkımları ile süsleyip,balıkesir’e indiğim de babalar gönünü kutlamıştım babamın ilk kez
İki elinin arasına alıp yanaklarımı, her iki gözümden öpmüştü.
36 Yaşındaydım, Oysa,babam beni 6 yaşındaki çocuğu imişim gibi sarmıştı..
Başka bir sevgi idi bu..
Diğerleinden farklı kilan..
Onu ancak şimdi çözebiliyorum.Çocuklarımla babalar günü geldiğinde sarılıp koklaştığımızda..
Neden böylesi duyguları erteliyoruz?
Yanıtını bulabilmiş değilim..Bir çağrım olaçak tüm çocuklardan;
Babalar Günü’nü kutlayıp,onu çok sevdiğimizi ifade edelim..Yaşımız 6 da olsa, 66 da olsa babamızı şöyle bir sarıverelim yaşıyosa.
Çok bir şey mi bu?
Düşünemiyorum ama ,olaki baba ile cocuklar arasındaki kırgınlıklar varsa,ne adına olursa olsun, bu gün son bulsun..
Bizleri hayata hazırlayan, yön veren,kişiliğimizin gelişmesinde önemli bir yer edinen babalarımızın ellerinden öpüyorum.
Ahirete göçmüş olanları ise ,başta sevgili babamı rahmetle anıyor,önlerinde saygı ile eğiliyorum.
